نا اميد
دگر به چهره ي زردم نظر نخواهي كرد
به شهر لوط دل من گذر نخواهي كرد
مرا كه مرده ي هر لحظه ي وصال توام
تو با حضور خودت مفتخر نخواهي كرد
كوير عشق من و نرمي و لطافت تو
حديث خشك لباني كه تر نخواهي كرد
بناي عشق تو آنقدر سست بنياد است
كه بهرعاشق چون من خطر نخواهي كرد
دگر به گوش تو نجوا نمي كنم شعري
چو يـاد بلبل خونين جگر نخواهي كرد
تويي كه گوهر عشقت سپرده اي به رقيب
ز آه نيمه شبانم حـذر نخواهـي كرد ؟
برو و سوته دلان را به حال خود بگذار
كزين نمد تو كلاهي به سر نخواهي كرد
بيا به مجلس ختمم چـرا كـه مي دانم
مرا به جشن عروسي خبر نخواهي كرد
به قصد جان (( غلامي )) بگو خداحافظ
ولي زكشتن چـون او هنر نخواهي كرد
محمد رضا غلامي بيرجند خرداد 1382
