از آن زمان که به دنیای عشق رو کردم
به درد غربت این دیر کهنه خو کردم
شراب تلخ سبو شد رفیق دائم دل...
و شور و شادی دل در دل سبو کردم
از آن زمان که نگاهت ربود دل ز کفم
کتاب وصف تورا حفظ مو به مو کردم...
و از خدای خودم با صفا و صافی دل
وصال روی تو را هر دم آرزو کردم
به یاد جعد سیه فامت آرزوی دلم
به شب پرستی خفاش گونه رو کردم
مرا چو سلسله در پای گشت خندیدم
به عشق سلسله ات ترک آبرو کردم ...
و از هزار نشان یک نشانه را جستم
طی طریق به صد راه تو به توکردم
دریغ و درد که با پای خسته آخر ره
سوار تخت روان با تو گفتگو کردم !
خلاف راه مروت هر آنچه فرمودی
خلاف واقعه بود آنچه آرزو کردم
