پاسخ نقد شعر( ای معلم توچه آموخته ای ؟)
در حوزه هنری
نقدتان را بجان خريدارم
اين من و اين شما و آثارم
هر نظر ميدهيد روي دو چشم
من به هر فردتان بدهكارم
چه به آنكس كه شاعرم داند
هم به آنكس كه كرده انكارم
در مرام من اهورايي
من به ترويج مهر وادارم
چون خدايم يكيست مجبورم
هيچكس را ز خود نيازارم
من (غلامي) شبيه و مثل شما
دانه اي از ميان خروارم
اول و آخرم شبيه هم است
نقطه اي در محيط پرگارم
ليكن آنجا كه درد دردم نيست
شعر ها مي شوند ابزارم
شعر من چاوشي است در حركت
خيرتان را طنين و تكرارم
شعر من چشم روزگار شماست
ورنه از هر چه شعر بيزارم
حاضرم در ميان جمع شما
خود خودم را به نقد بگذارم
دم در آورده ام از آزادي
روي پشتم فتاده افسارم
مي روم تا كه بگذرم زشما
قاف سيمرغ را بدست آرم
چشم بر هم زنيد مشهورم
سر نويس تمام اخبارم
چون گروهي فلان به قول شما
حلقه بستند گرد اشعارم
از درونم نجست اسرارم ))
شعر من شرح دردهاي من است
ورنه از هر چه شعر بيزارم
من كجا لاف شاعري زده ام
كه به قهر شما گرفتارم
به چه رو مي زنيد پي در پي
تيشه بر ريشه هاي افكارم
هنر من اگر به نيش من است
نيش حق است ؟يا مرض دارم؟
گر به حق است از چه مي ترسيد ؟
ور به ناحق كنيد بيدارم
نهي ام از انتشار حق نكنيد
من به وجدان خود بدهكارم
مانده ام پشت درب بسته علم
از سه سو رو برو ي ديوارم
پاكبازي سوار كشتي نور
درد مندي عليل وبيمارم
عالم از دانشي كه ارث من است
بهره مندند وخويش بيكارم
چشم بر دست صنع بيگانه
پاي در بند هاي بسيارم
زور من كمتر از معاش منست
غصه ی نان بريده زهوارم
حفظ دارم كتاب سفسطه
نا مساوي است فعل و گفتارم
اي معلم هنوز دلگيري ؟
كه چو آيينه ات پديدارم ؟
طاقتم طاق شد زحرف حساب
تف به گور تمام اشعارم
آه اي شاعران شهر وديار
بايد از شعر دست بردارم؟؟؟
محمد رضا غلامي بيرجند آذر 85
