نفرين كوروش

(به گویش بیرجندی)

كله گيجدوي   الستم  بنه گويي  كه نه خي       

          ساده دل   مرده  پرستم بنه گويي كه نه خي

دل ورو دائمه دارم كه نفهمم چه مبو        

          راحت الهضم و ملستم  بنه گويي كه نه خي

ذقنبود  بشميدم    شدي يم     كج كلتو        

        چو بدر داده  كه مستم  بنه گويي كه نه خي

 خوکه خوش بم به جهنم چه مشو يا نمشو       

     عارفون   سر  بستم   بنه گويي   كه نه خي

ای همه شعر وشعار در و دیوار مگن     

       كه ز اصل خو  گسستم  بنه گويي كه نه خي

ما ور ايمون خو كه ساده بو قابل فهم    

         چه  جلالنگ   ببستم    بنه گويي  كه نه خي

ته گودال تقدس خو  بديدي  كه چه شو          

      جا بموندم و  نجستم    بنه گويي كه نخي

آی اوستاد مقدس تو چه ور ما دادی            

      كه چني  باده بدستم بنه گويي   كه نه خي

همه گنج   اتمي  دارن و  ما گنج  دعا         

     همه جستند ونجستم  بنه گويي كه نه خي

خو   د  خو  كه  خو به خو کار به سامو برسه         

      بي خود ار بست نشستم بنه گويي كه نه خي

بخدا هندي و رومي  وعرب گونه شدم           

    ما چنينم ؟  !  بله  استم  بنه گويي   كه نه خي

سنگ مفت  ايه  چغوكم وچه ما بچوكو         

     سنگ  مفت  سر  دستم  بنه گويي كه نه خي

سينما پارس مشو قدس وچه ناز موكونم !        

       كمر  فهم  شكستم  بنه گويي  كه  نه خي

آه كوروش ته ابد ور رد ما خا بود و بس         

    تا چني كوچك و پستم  بنه گويي  كه نه خي

تا (غلامي) نمگه يكه برا تو چه  مگي            

    ما همي خم بو كه هستم بنه گويي كه نه خي

  محمد رضا غلامي بير جند بهار 1385