نجواي زائر

سپيده دم كه به شهر تو ديده بازكنم

به قصد قـــرب نـماز از سر نياز كنم

صدای طبل ونقاره چنان انیس منست

كه گوش جـان به نواي هزار ساز كنم

******

بياد آورم آنـروز كـز ديـار عــرب

سفير وحــي به ايــرانيان صفـا ميـداد

دژي كه حصن حصين بود هر عرب زده را

نـويــد فاصــله از آتــش خدا ميـداد

×****

بياد آيدم آنـــدم كه نخبگان عجم

ز باغ معــرفت تو چه خوشـه ها چيدند

خداي غاصب اين ملك و نوكران عرب

زوال عيـش و طرب را به چشم ميديدند

××××××

اگر چه دعوت مامون به غير خدعه نبود

چه ميشد ار كه خداوند لطف مي فرمود

ستاده مظهر ايمان و فتنه در بر هم

ميــان باطل و حــق يك نماز فاصله بود

******

شهيد خاك خراسان شدي بدست عرب

نبود رفتن اينـــگونه ات بـــدون سبـب

دريغ و درد كه بردند دوستدارانت

به تخت پادشهـــي از ســرير علم و ادب

******

ببار ديده و از سوز دل ترانه بگو

ز نارضاي رضايـان اين زمانه بــگو

ز تاج و تخت و شكوهي كه نصف ايرانست

غزل بگو ز رضـــا و زآستـــانه بــــگو

×××××××

یاامام رضا

از آنزمان كه بنام تو آستانـه زدند

چه نقبــــها كه به افكــار عاميـــــانه زدند

به يك تقدس بي مرزو دوستي ی غريب

بسي دسيسه بــه ترفنــد شاعرانــــه زدند

به پشت پنجره جاي خشوع از سر درك

نـخ و طنــاب به گردن چـه ناشيانــــه زدند

به اين فريب كه شاهان امام عصر خودند

به نام پــاك تـو هم وصله شهانـــــــه زدند

شهي ز روي ريا كلب آستان تو شــد

و شاعران كه به آن رنـگ عارفـــا نــــه زدند

حريـم عشق تو شد بارگـاه پـادشهي

و نقشهـــــا كه بـه ديــوار آشيانــــه زدند

از آنزمان كه تو سلطان شدي و شاهرضا

دكان نـــــام تــو را رو به هر كرانــــه زدند

كمـي زنـام تـو پاشيد بـر بهشت رضـا

بناي قبــــر گـــران را به اين بهانـــــه زدند

برون درب شفا خـانـه هـا بنام تو شـــد

درون خانـــه ســر مـرگ نيـز چانــــه زدند

به نام خـدمت مخـلوق اي بسا صندوق

ز نـام پـــاك تو بر ســر دري نشانـــه زدند

به زيـرسر درآن خـانـه يك كلاه ز شرع

به زلف دخــت ربــا شانـــه ماهـــرانه زدند

صـداي مـوج مــرا اي امــام مي شنوي ؟

ز پشـت اين همــه ســـدي كه گردخانـــه زدند؟

همين كنـار خيابـان يكـي زسرما مرد

كنـار بـزم كسـانـي كــه شادمـانــــه زدند

كنـار مـزرع دهقان كـه خـواب آب نديد

چه كشته ها كه ازاين توليـیــت جوانـــه زدند

به فكرخانه خود باش شاعري چون گفت

شنيــــده ام كــه به افســار او دهــانه زدند

من آمـدم زدیارم به میهمانی ی تو

بـه زيـر پاي تـو بـر مركبـم سـرانه زدند

كبوتران حـرم هـم زدانه سـير شدند

ز بـــس دكـان كـه بـراي فـروش دانـــه زدند

خـدا كند كه نباشي تـو آن كـه مي بينم

چـرا كه نـام تو را بـــر در خـزانــــه زدند

رضاي مـن ، بـه( غـلامي) نشان راه بـده

كنـــون كـه تيــر به تاريــكي شبانـــه زدند

رضاي من ، تو هنوزم، رضاي قلب مني

ا گـر چـه نـام تـو را قلـــب بـر زمـانــه زدند

محمد رضا غلامي بيرجند 15/9/1382

به مناسبت بزرگداشت حكيم ابوالقاسم فردوسي

(( بسي رنج بردي در آن سال سي عجم زنده كردي بدان پارسي))

به فقر و نداري همي ساختي به اسباب و خرگه نپرداختي

((بنايي تو از نظم كردي بلند كه از باد و باران نيابد گزند))

عجم سالها در بناي تو زيست شد آن افتخاري كه پوشیده نيست

بناگه عجم غرق در خواب شد بناي تو تكفير اعراب شد

عربها فراتر ز دين آمدند به تحريف ايران زمين آمدند

خراسان بدان جاه بر باد شد نيوشنده ي امر بغداد شد

عرب با عجم در هم آميختند بس ايوان ز ايران فرو ريختند!!

فراموش شد رستم نامدار فراموش شد رزم اسفندیار

فراموش شد تخت كاووس كي از ايرانيان بخت برگشت پي

همان قاتلان حسين علي بر ايرانيان حكمران و ولي!

همان كوفيان بدور از وفا به ما گريه آموختند و عزا !

دگر جام جم رونق از دست داد وملك جم اندر خم گرد باد

ابو مسلم ار مرد دوران نبود چه داند كسي شايد ايران نبود

ايا آريو برزن نامدار نشان تو ديگر نيايد بكار !

كه گفتست كاوه خميني نبود؟؟ كه گفتست آرش حسيني نبود؟؟

دل پاره ي چرمي كاويان من از نام الله بينم نشان

((نگوئيد آتش پرستان بدند پرستنده ي پاك يزدان بدند ))

((به پاد افره اين را گناهم مگير تو اي آفريننده مهر و تیر ))

قداست بسي نقش بر ماه كرد ! تعصب بسي كور گمراه كرد

ابوالقاسما روح تو شاد باد ((و رحمت بر آن تربت پاك باد))

((بنايي تو از نظم كردي بلند كه از باد و باران نیابد گزند ))

بناي تو مي خواست ويران شود ! چو تخت نیاکان ایران شود!

شنيدند فريادت اهل جهان به دادت رسيدند فرزانگان

تو هم داد فرهنگمان بازرس بنايت شده قيرگوني نترس!!

مشو هموطن زين سخنها نژند كه شوخند اين مردم بير جند

لگد كردم ار گوشه اي از ادب ز همچون مني اين نباشد عجب

سخن بر سر شاعر و شعر نيست بگوئيدمان درد فرهنگ چيست ؟

به گفتار استاد پنديم ما ولي در عمل نعلبنديم ما!

مخنديد بر شعر كم ارزشم بگرييد بر قللت دانشم

بنامان به تزوير اعراب ريخت زقحطای اندیشه ی ناب ريخت

سبيل فريدون و گرشاسب كو؟ يكي ريش دارد سرش چار مو!

يكي جين چسبان به پا مي كند يكي دود افيون هوا مي كند

چو یک گربه بر شيرواني داغ به سوداي عشقند آنسوي باغ

جوانان ما غرق نسيان شدند چنان گشت ايران كه اينان شدند!

شكايت ندارم از اين دوستان چه بايد بچينند زين بوستان

شكستند چون بربط و تار و چنگ به امواج بايد نمايند جنگ

فراموش شد ساز و آواز ما كه شد مرغ همسايه مان غاز ما

از آنروز رمبو چنين مرد شد كه نوروزگان و سده سرد شد

چرا مهرگان و امر دادگان ازين خطه بستند رخت و نشان ؟

چه كرديم با دين و فرهنگمان ؟ شده با خودمان سر جنگمان؟؟

من آنروز مقهور يانكي شدم كه غرق ربا هاي بانكي شدم

غم نانم از كسب دانش بداشت به سر جهل اهريمني را بكاشت

سوادي اگر مي توان داشتم به مريخ اسلام مي كاشتم

كجائيد ورراث گرد آفريد ؟ كجائيد اي دختران رشيد؟

كجائيد اي نخبگان عجم ؟ چه ساكت نشستيد اهل قلم

به گريه حسين را صدا مي كنيم و جان را چه آسان فدا مي كنيم

حسين ار همان شاه پيروز بود همه جنگمان جمله ده روز بود

بگيريد دست مرا اي يلان كه بردند كوران عصا از شلان

طنابي مرا بايد و تكيه گه كه بيرونتان آرم از قعر چه

توانم به دامانتان چنگ برد ؟ سخن گفتن از حق و سيلي نخورد ؟

مرا همرهي بايد اين راه ژرف مرا مرد ميدان نه ميدان حرف

بيا زين بنا پاسداري كنيم بر اعرابيان تاجداري كنيم

((كه گر سر به سر تن به كشتن دهيم از آن به كه كشور به دشمن دهيم ))

كنون گاه آنست : ايرانيان كه بر ژرفناي بلند جهان

بگوييم بر دشمنان كيستيم بگوييم ما نا خلف نيستيم

گر آتشكده سرد وخاموش شد نه يزدان نه آتش فراموش شد

خدا را بود نامها بي شمار تو هر نام او را به جايش بدار

همه سر بلندي ز ايران ماست و ايران ما عشق و ايمان ماست

ابوالقاسما روح تو شاد باد ((و رحمت بر آن تربت پاك باد ))

كه گرشعر شور آفرينت نبود يقينم كه ايران زمينت نبود

(غلامي ) كه از عشق گويد سخن خوشا عشق و اعضاي اين انجمن

((دريغ است ايران كه ويران شود كنام پلنگان و شيران شود ))

دختر قالیباف

به گویش بیرجندی

تـا متـونستـوم بتون يا كه تاي ورزنـوم

بـور كه پشـت دار هـونشینوم تقلا كرديـوم

تـا بجا و سر جلو و تاي تـاي بعـد از او گوش خور در بست ور تعلـيم استا كرديوم

چار زنجير و دو خوردي و كتيبه در ميو او ميـو تـر يـك ترنج از عشق ور پا كرديوم

زیر تخ لاکی و رنگ قرمز وسوز وسفید رنگ زرد خور مو از خورشيد حاشا كرديوم

دل مو هم مسته كه دانشگاه رووم استاد شوم دار قالـي ره كمـك بـر خـرج بـه بـا كرديوم

بور چه به با جو كنه و مو چني بيكار بوم مـو مـگر به بـا ره از تـو رود پيـدا كـرديوم

از همي درس اكابر كه مگن توت تره

مـو كـلاس كـار خور صادر و دنيا كرديوم

دختر بيرجندوم و خونه مو کوه باقرو راز دردون خو ره بور کوه افشا کردیوم

دار قالی خو نبس دار مجازات مو بو

کرق دل کل شو ز بس که ای خدایا کردیوم

آای صندوقون رای بی بفا گوش اامدی

چند بار او برگه ره اونگوشت و امضا کردیوم؟

خواهش بیجا نداروم مو طبکاروم چره ؟

چو دری سابات هف صد لاله پیدا کردیوم

دست خور ور بال ما گیری برا کار کنی

در خصوص اوچه که صد بار املا کردیوم

از مو گفتی ای( غلامی) خیر بینی از خدا

مابقی درد خوره ادوش سیما کردیوم

تا ببینوم بازتاب خاشو ازاو چه که مو

توی دنیای هنر بور کل دنیا کردیوم ؟

باكي ز دشمن آنسوي مرز نيست

بر دشت لاله هاي سپيد

بادي ملايم و آرام مي وزيد

در ازدحام گندم و میراث دوستی

چوپان به ساز و گله چه باناز مي چريد

*******

آن سوترك زساحل اروند بي قرار

زنگي درانتظار

آواي مهرباني درمهر اوستاد

پيوند صد فرشته به فرجام يك بهار

******

درنقطه اي دگر

... آنجاكه خرمي شهرومردمش

در خا طر شماست

وه با چه لذتي

مادركنار پدر كار مي كند

خواهر چه با حيا

ديدار نامزدي راكه عقد اوست

در پشت آن درخت انكار مي كند!

******

آه كه اين وطن كه پر از نعمت خداست

مارا چه نعمت بي درد ميدهد

تا اينكه ناگهان

از پشت كوه حادثه شب زنده دار عشق

اعلام وضعيت زرد ميدهد

******

******

نا گه بسي كلاغ

درآسمان آبي ي مان قار میکشند

چندي دگر ميان هياهوي تانكها

مردان دوزخي

دیوار میکشند

******

بس لاله ي سپيد

آنروز چيده شد

در دشت لاله هاي سپيد

سبزو سپيدوسرخ

درهم تنيده شد

*****

فرزنداين وطن

رزمنده ي دلير

اي پاسدار حرمت اين سرزمين پير

... وقتيكه شيره ي پستان مادري

دوشيده در پیاله ي بيگانه مي شود

وقتي طنين خنده ي عفریته های پست

بشکن بریز خانه ي ويرانه مي شود

هر با شرف كه ازسلاله ي اجداد آ رياست

رزمنده مي شود

ديوانه مي شود

******

هر جا و هر زمان

كز جور و فتنه ي حكام خود پرست

آزاده ای ضميمه ي ديوار مي شود

آن جا كه خواهري

درپنجه هاي

کرکس خود کامه ای پلید

تـا بجا و سر جلو و تاي تـاي بعـد از او
گوش خور در بست ور تعلـيم استا كرديوم

چار زنجير و دو خوردي و كتيبه در ميو
او ميـو تـر يـك ترنج از عشق ور پا كرديوم

زیر تخ لاکی و رنگ قرمز وسوز وسفید
رنگ زرد خور مو از خورشيد حاشا كرديوم

دل مو هم مسته كه دانشگاه رووم استاد شوم
دار قالـي ره كمـك بـر خـرج بـه بـا كرديوم

بور چه به با جو كنه و مو چني بيكار بوم
مـو مـگر به بـا ره از تـو رود پيـدا كـرديوم

دختر بيرجندوم و خونه مو کوه باقرو
راز دردون خو ره بور کوه افشا کردیوم

گوشم به درد و گفته ي مخلوق بسته است
******